یا علی بن موسی الرضا

خوشا ياران كزين ويرانه رستند

زدل بند تعلقها گسستند

زمردى پشت شيطان درون را

چه زيبا در شبانگاهان شكستند

فريب اين جهان و نفس خود را

نخوردند و زدام خويش جستند

زاين دنياى بى مهر و محبت

گذر كردند و با پاكان نشستند

خوشا ياران كه در عهد جوانى

كتاب پست خودبينى ببستند

به وقت وصل و پايان جدايى

توگوئى از شراب عشق مستند

خوشا ياران عهد خون و ايثار

كه نيكوخويش بشكستندو رستند