یا علی بن موسی الرضا

میلاد با سعادت سرور ومولای تمام عالم علی بن ابیطالب(ع) را بر تمام خاکیان عاشق تبریک عرض می نمایم

تنفیذ حکم ریاست جمهوری ؛ رئیس جمهور منتخب مردم ایران جناب آقای دکتر محمود احمدی نژاد را به شما دوست عزیز تبریک می گویم .

مجاهد نستوه آيت الله بهلول درگذشت

روزنامه کیهان-سرويس فرهنگ و معارف

مجاهد نستوه آيت الله شيخ محمدتقي بهلول كه در واقعه قيام مسجد گوهرشاد با سخنراني پرشور خود مردم را بر عليه حكومت رضاخان به قيام واداشت، درگذشت.
محمدتقي بهلول كه در واقعه قيام مسجد گوهرشاد با سخنراني پرشور خود نقش اول را در قيام مردمي داشت، از چندي پيش در بيمارستان خاتم الانبيا تهران در كما به سر مي برد.
نام حاج شيخ محمدتقي بهلول گنابادي در تاريخ حوادث كشف حجاب رضاخاني و واقعه قيام مسجد گوهرشاد به ثبت رسيده است. وي در سال 9721 شمسي در روستاي بيلند گناباد پا به عرصه حيات گذاشت. در كودكي به مكتب رفت و به فراگيري قرآن كريم مشغول شد و هشت ساله بود كه حافظ كل قرآن شد.
وي خواندن و نوشتن را در همان مكتب پدر آموخت و سپس به تحصيل در رشته علوم قديمه پرداخت و دوره سطح را به پايان برد و اكثر تحصيلاتش از قبيل شرح لمعه- مطول- معالم- سيوطي، حاشيه و... را نزد پدر فراگرفت و از 7 تا 14سالگي به كار وعظ و روضه خواني مشغول بود.
شيخ بهلول در سن 27سالگي به مشهد رفت و چون در آن زمان مسئله بي حجابي مطرح بود، رهبري مردم را براي حركت و قيام عليه دولت رضاخان برعهده گرفت. اولين مبارزه وي با رضاخان در برچيدن جشن و سروري بود كه در اول محرم در باغ ملي سبزوار به منظور آمدن همسر شاه مخلوع همراه با امان الله خان پادشاه افغانستان به سبزوار برگزارشده بود و بعد از اين واقعه چون تحت تعقيب قرار گرفت، پياده عازم قم شد.
از ديگر مبارزات او به قيام مسجد گوهرشاد مي توان اشاره كرد كه بعد از آن به افغانستان تبعيد شد و مدت 30 سال را در افغانستان گذراند و در اين مدت كودكان بي سرپرست زيادي را سرپرستي كرد.
از ويژگي ها و خصوصيات اخلاقي اين شيخ بزرگ كه زبانزد نزديكان وي بود، ذوق و ادب او بود؛ به طوريكه او بيش از 200 هزار بيت شعر سروده است و 50 هزار بيت شعر از ديگر شاعران را از حفظ داشت. وي مجتهدو مسلط به ادبيات عرب و سراينده اشعار، متون نغز و خواندني به زبان عربي و مسلط به تاريخ انبياي اسلام و شاهدي زنده بر تاريخ يكصدساله اخير ايران و جهان بود.
همچنين وي به فقه اهل سنت مسلط بوده و سابقه تدريس در دانشگاه الازهراء مصر را داشته و همچنين داراي فعاليت علمي و فرهنگي در راديو الشرق الاوسط مصر و راديو بغداد در پايان دوران تبعيد مي باشد.
يادآوري مي شود كه روزنامه كيهان چندي پيش مصاحبه اي با اين مبارز مجاهد داشت و به گوشه اي از مبارزات و سيره او در اين مصاحبه اشاره شده است.

                 الهی روسیاهی شرمسارم

                                                  که جز درگاه تو جایی ندارم

                 بریدم از همه با تو نشستم

                                                 اگر چه بارها پیمان شکستم

                مرا از تو گناهم دور کرده

                                                 هوس چشم دلم را کور کرده

               اگر چه شاهدم بودی به هر دم

                                                 که من مست گناه و خبط هستم

                نیاوردی به رویم بار الها

                                                 نبردی آبرویم بار الها

نماز به منزله کعبه و تکبیره الاحرام ، پشت سر انداختن همه چیز غیر از خدا و داخل شدن در حرم الهی است ؛ قیام به منزله صحبت دو دوست ، و رکوع ، خم شدن عبد در مقابل آقاست و سجده ، نهایت خضوع و خاک شدن و عدم شدن در مقابل اوست . و وقتی که عبد در آخر نماز ، ازپیشگاه مقدس الهی باز می گردد ، اولین چیزی را که سوغات می آورد ، سلام از ناحیهء اوست.

                                                        حضرت آیت الله بهجت  مد ظله العالی

http://www.irna.ir/occasion/zahra84/index.htm

http://www.irna.ir/occasion/zahra84/index1.htm

همت به روايت همسر

مي گفت: « در مکه از خدا چند چيز خواستم؛ يکي اينکه در کشوري که نفس امام نيست، نباشم؛ حتي براي لحظه اي، بعد تو رااز خدا خواستم و دو پسر – بخاطر همين هر دفعه مي دانستم بچه ها چي هستند. آخر هم دعا کردم نه اسير شوم، نه جانباز.» اتفاقاً براي همه سوال بود که حاجي اين همه خط ميرود چطور يک خراش بر نمي دارد. فقط والفجر 4 بود که ناخنشان بريد. آن شب اين را که گفت اشک هايش ريخت. گفت:«اسارت و جانبازي ايمان زيادي مي خواهد که من آن را در خود نمي بينم. من از خدا خواستم فقط وقتي جزو اولياء الله قرار گرفتم – عين همين لفظ را گفت – درجا شهيد شوم.»

حاجي براي رفتنش دعا مي کرد، من براي ماندنش. قبل از عمليات خيبر آمد به من و بچه ها سربزند. خانه ما در اسلام آباد خرابي پيدا کرده بود و من رفته بودم خانه حاج محمد عباديان که بعدها شهيد شد. حاجي که آمدند دنبالم، من در راه برايش شرح و تفصيل دادم که خانه اين طوري شده، بنايي کرده اند و الان نمي شود آنجا ماند. سرما بود. وسط زمستان. اما وقتي حاجي کليد انداخت و در را باز کرد، جا خورد. گفت: «خانه چرا به اين حال و روز افتاده؟» انگار هيچ کدام از حرف هاي مرا نشنيده بود!

رفتيم داخل خانه. وقتي کليد برق را زد و تو صورتش نگاه کردم، ديدم پير شده. حاجي با آن که 28 سال سن داشت همه فکر مي کردند جوان بيست و دو، سه ساله است؛ حتي کمتر. اما من آن شب براي اولين بار ديدم گوشه چشمهايش چروک افتاده، روي پيشانياش هم. همان جا زدم زير گريه، گفتم: «چه به سرت آمده؟ چرا اين شکلي شده اي؟» حاجي خنديد، گفت:«فعلاً اين حرف ها را بگذار کنار که من امشب يواشکي آمده ام خانه. اگر فلاني بفهمد کله ام را مي کند!» و دستش را مثل چاقو روي گلويش کشيد. بعد گفت: «بيا بنشين اينجا، با تو حرف دارم.» نشستم. گفت: «تو ميداني من الان چه ديدم؟» گفتم؟ «نه!» گفت: «من جداييمان را ديدم.» به شوخي گفتم: «تو داري مثل بچه لوس ها حرف ميزني! گفت: «نه، تاريخ را ببين. خدا هيچ وقت نخواست عشّاق، آنهايي که خيلي به هم دلبسته اند، با هم بمانند.» من دل  نمي دادم به حرفهاي او. مسخره اش کردم. گفتم: «حال ما ليلي و مجنونيم؟» حاجي عصباني شد، گفت:«من هر وقت آمدم يک حرف جدي بزنم تو شوخي کن! من امشب مي خواهم با تو حرف بزنم. در اين مدت زندگي مشترکمان يا خانه مادرت بوده اي يا خانه پدري من، نمي خواهم بعد از من هم اين طور سرگرداني بکشي. به برادرم مي گويم خانه شهرضا را آماده کند، موکت کند که تو و بچه ها بعداز من پا روي زمين يخ نگذاريد، راحت باشيد.» بعد من ناراحت شدم، گفتم:«تو به من گفتي دانشگاه را ول کن تا به هم برويم لبنان، حالا...» حاجي انگار تازه فهميد دارد چقدر حرف رفتن ميزند، گفت:«نه، اينطور ها نيست. من دارم محکم کاري مي کنم. همين»

فردا صبح راننده با دو ساعت تاخير آمد دنبالش. گفت: «ماشين خراب است، بايد ببرم تعمير.» حاجي خيلي عصباني شد، داد زد:«برادر من! مگر تو نمي داني که بچه هاي زبان بسته تو منطقه معطل ما هستند. من نبايد اينها را چشم به راه مي گذاشتم.» از اين طرف من خوشحال بودم که راننده تا برود ماشين را تعمير کند حاجي يکي دو ساعت بيشتر مي ماند. با هم برگشتيم خانه، اما من ديدم اين حاجي با حاجي دفعات قبل فرق مي کند. هميشه مي گفت: «تنها چيزي که مانع شهادت من مي شود وابستگي ام به شما هاست. روزي که مساله شما را براي خود حل کنم، مطمئن باش آن وقت، وقت رفتن من است.»

خبرشهادت حاجي را داخل ميني بوس از راديو شنيدم.

شوهرم نبود. اصلا هيچ وقت در زندگي برايم حالت شوهر نداشت. هميشه حس مي کردم رقيب من است و آخر هم زد و برد.

وقتي مي رفتيم سردخانه باورم نمي شد. به همه مي گفتم:«من او را قسم داده بودم هيچ وقت بدون ما نرود» هميشه با او شوخي مي کردم، مي گفتم» «اگر بدون ما بروي، مي آيم گـُوشت را ميبرم!» بعد کشوي سردخانه را مي کشند و مي بيني اصلا سري در کار نيست. مي بيني کسي که آن همه برايت عزيز بوده، همه چيز بوده...

طعمي که در زندگي با او چشيدم از جنس اين دنيا نبود، مال بالا بود، مال بهشت. خدا رحمت کند حاجي را!

گوشه ای از وصیتنامه شهید مهدی باکری

عزيزانم‌! اگر شبانه‌روز شكرگزار خدا باشيم كه نعمت اسلام و امام را به بما عنايت فرموده‌، باز هم كم است‌. آگاه باشيم كه صدق نيت و خلوص در عمل‌، تنها چاره‌ساز ماست‌. ...‌بدانيد اسلام تنها راه نجات و سعادت ماست‌.
... هميشه به ياد خدا باشيد و فرامين خدا را عمل كنيد‌. پشتيبان و از ته قلب مقلد امام باشيد‌. اهميت زياد به دعاها و مجالس ياد اباعبدالله (ع‌) و شهدا بدهيد كه راه سعادت و توشه آخرت است‌. همواره تربيت حسيني و زينبي بيابيد و رسالت آنها را رسالت خود بدانيد‌. و فرزندان خود را نيز همانگونه تربيت كنيد كه سربازاني با ايمان و عاشق شهادت و علمداراني صالح و وارث حضرت ابوالفضل (ع‌) براي اسلام بار بيايند‌.

نهایت خلقت جهان پرورش انسان هایی است که در برابر شدائد بر هر چه ترس و شک و تردید و تعلق است غلبه کند و حسینی شود.

                                                                                  شهید مرتضی آوینی

 دکتر محمود احمدی نژاد .:::  تا دولت كريمه يك ياحسين ديگر  :::.

گفت:

هزار و هفتصد سال است که همه سخنوران عالم دربارۀ حضرت مریم(س) داد سخن

داده اند.

هزار و هفتصد سال است که همه فیلسوفان و متفکــــران ، ملتها در شرق و غرب ،

ارزشهای حضرت مریم (س)را بیان کرده اند.

هزار و هفتصد سال است که شاعران جهان در ستایش حضرت مریم (س) همه ذوق

و قدرت خلاقــــــه شان را بکار گرفته اند.

هزار سال است که همه هنــــرمندان ، چهره نگـــاران ، پیکره ســــازان بشــــر ، در

نشان دادن سیما و حـــالات حضرت مریم (س)هنر مندی های اعجاز گر کرده اند.

امّا مجموعــــه گفته ها و اندیشـــه ها و کوششـها و هنرمندیــهای همه در طول این

 قرنهای بسیار ، به اندازه این یک کلمه نتوانسته اند عظمت های حضرت مریم (س)

 را بازگویند که:

"مریم (س) ، مادر عیسی (س) است".

و من خواستم با چنین شیوه ای از حضرت فاطمه (س) بگویم.

باز درماندم :

خواستم بگویم : فاطمه دختر خدیجۀ بزرگ (س) است.

دیدم که فاطمه نیست.

خواستم بگویم که :

فا طمه دختر محمّد (ص)است.

دیدم که فاطمه نیست.

خواستم بگویم که :

فاطمه همسر علی (ع) است.

دیدم که فاطمه نیست.

خواستم بگویم که :

فاطمه مادر حسین (ع) است.

دیم که فاطمه نیست.

خواستم بگویم که :

فاطمه مادر زینب (س) است.

باز دیدم که فاطمه نیست.

نـــه ، اینها همه هست و این همه فاطمه نیست.

فاطمه ، فاطمه است.

برگرفته از کتاب : « فاطمه ، فاطمه است » استاد شریعتی.

یکی بود یکی نبود غیر از خدای مهربون هیشکی نبود ..در زمان های خیلی قدیم پادشاهی پادشاهی می کرد . این بنده خدا یک روز صبح از خواب بلند شد دستور داد تا همه شاعران ، نویسندگان ، وزیران ، عالمان و....به خدمت او بیاییند. پس به آنها دستور داد که دور هم جمع بشوند و با فکر و مشورت خودتان جمله ای بنویسند بر روی انگشتر من که من هر وقت ناراحت هستم نگاه به جمله کنم خوشحال بشوم ! و هر وقت خوشحال هستم نگاه به جمله بکنم ناراحت بشوم ! چند روزی که گذشت جمله آماده شد وآن را روی انگشتر نوشتند ؟!وآن مله این بود (و این نیز بگذرد...).خودتون مثل آخر فیلم ها نتیجه اخلاقی بگیرید .

از صفر من تا بیست تو

                               راهی بجز تقدیر نیست

دلخوش به استادم نکن

                              حذف اضطراری دیر نیست

من غایبم یا در سکوت

                              تو حاضر و در گفت و گو

من غافل از استاد و درس

                              تو می نویسی مو به مو

با جزوه و فرمول بیا

                              تا پاس کنم یک واحدی

چیزی نخواندن بهتر از

                              یک شب تلاش بی خودی

با عشق در دانشکده

                              جایی برای درس نیست

البته ترم هفت و هشت

                              دیگر مجال ترس نیست

دانشجو ار عاشق شود

                              بی پرده مشروط می شود

چیزی شبیه آب هویج

                              با کوفته مخلوط می شود

دکتر علی شریعتی از دیدگاه مقام معظم رهبری:

به نظر من شریعتی بر خلاف آنچه که همگان تصور می کنند یک چهره همچنان مظلوم است و این به دلیل طرفداران و مخالفان اوست یعنی "از شگفتی ها ی زمان و شاید شگفتی های شریعتی این است که هم طرفداران وهم مخالفانش نوعی هم دستی با هم کرده اند تا این انسان دردمند و پر شور را ناشناخته نگه دارند و این ظلمی به اوست .

بی گمان شریعتی اشتباهاتی داشتو من هرگز ادعا نمی کنم که این اشتباهات کوچک بود، اما ادعا می کنم که در کنار اینها چهره شریعتی از برجستگی ها و زیبایی هایی برخوردار بود. پس ظلم است اگر به خاطر اشـتباهات او برجسـتگی های او را نبینیم .

شریعتی از جمله منادیانی بود ، که از طرح اسلام به عنوان یک ذهنیت و غفلت از طرح اسلام ، به صورت یک ایدئولوژی و قائده یک نظام اجتماعی رنج می برد وکوشش می کرد تا اسلام را به عنوان یک تفکر زندگی ساز و یک نظام اجتماعی و یک ایدئولوژی مطرح کند ،این بعد از شخصیت شریعتی آنچنان که باید وشاید شناخته نشده است .

اگر ترکیبی از زیباییهای شریعتی با بطون آرمه اندیشه اسلامی مطهری به وجود بیاوریم آن به نظر من همان مرحله نوینی است که نسل ما به آن نیاز دارد.

خدایا کمکم کن تا ایمان نام و نان برایم نیاورد ؛ قوتم بخش تا نانم و حتی نامم را در خطر ایمانم افکنم ؛ خدایا بمن چگونه زیستن را بیاموز ، چگونه مردن را خودم خواهم آموخت

نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد

نمی خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت

ولی بسیار مشتاقم ؛ که از خاک گلویم سوتکی سازد

گلویم سوتکی باشد بر دست کودکی گستاخ و بازی گوش و او یک روز و پی در پی دم گرم خودش را بر گلویم بیفشارد

بدین سان بشکند دائم ؛ سکوت مرگبارم را

                                                                                   دکتر علی شریعتی